Een werkgever is verplicht om voor de indiensttreding van de werknemer de identiteit vast te stellen aan de hand van een origineel identiteitsbewijs. Vervolgens moet de werkgever een kopie van het identiteitsbewijs in zijn loonadministratie opnemen. Mocht de werknemer een vals of vervalst identiteitsbewijs aan de werkgever hebben getoond en de werkgever is op de hoogte van deze vervalsing of had deze in alle redelijkheid moeten opmerken, dan dient de werkgever loonbelasting in te houden naar het tarief van 52% (het zogenoemde anoniementarief).

Uit de wetgeving en regelgeving is niet eenvoudig af te leiden op welke manier de werkgever de identiteit moet vaststellen oftewel belast is met een onderzoeksplicht en onder welke omstandigheden hij een vervalsing in alle redelijkheid had moeten opmerken. De Belastingdienst stelt zich op het standpunt dat het vergelijken van de handtekeningen op het identiteitsbewijs en de loonbelastingverklaring deel uitmaakt van de onderzoeksplicht van de werkgever.

In onderhavige procedure heeft het Hof geoordeeld dat de handtekeningen op de identificatiebewijzen en die op de loonbelastingverklaringen van enkele werknemers duidelijk van elkaar afweken. Deze handtekeningen vertoonden volgens het Hof zodanig duidelijk in het oog springende afwijkingen dat de werkgever had moeten onderkennen dat er (mogelijkerwijs) sprake was van valse of vervalste documenten. Uit deze uitspraak kan worden afgeleid dat het Hof kennelijk van mening is dat op de werkgever een zekere onderzoeksverplichting ten aanzien van de handtekeningen rust.

Het is nog maar de vraag welk standpunt de Hoge Raad hierover zal innemen. Maar in het licht van de onderhavige uitspraak van het Hof adviseren wij u alert te zijn op duidelijke afwijkingen van handtekeningen.